Άδραξα, (ωραία λέξη και μπράβο μου!!!),
την ευκαιρία να σου γράψω με αφορμή την παρακολούθηση τις προάλλες μιας συζήτησης μεταξυύ επιστημονων για τον εποικισμό στο απώτερο μέλλον του πλανήτη Άρη ή και άλλων πλανητών, δεδομένου ότι η κλιματική αλλαγή κ.λ.π, θα καταστήσουν τον βίο του ανθρώπου αβίωτο στον πλανήτη που κατοικούμε.
Έπιασα τον εαυτό μου να θαυμάζει την ανθρώπινη γνώση και τεχνογνωσία μέχρι που…
μέχρι που σκέφθηκα,(ευτυχώς κάνω και αυτό καμμιά φορά),
Καλά ρε φίλε…
Εδώ έχεις τις ιδανικότερες συνθήκες διαβίωσης άπό όλους τους πλανήτες και όλες τις πλευρές και..
Δεν άφησες δάσος για δάσος πουθενά,έκαψες,ρήμαξες,βρώμισες…
Εξαφάνισες τα περισσότερα είδη του ζωικού βασιλείου,ως περιττά και επικίνδυνα, αυξάνοντας το πλέον περιττό και έπικίνδυνο εξ αυτών, δηλαδή τον άνθρωπο.(με την ευκαιρία πως θα μας φαινόταν αν κάποιος μας επέβαλλε αναγκαστική στείρωση;)
Δημιούργησες κλιματολογικές συνθήκες αφόρητες για όλα τα έμβια όντα.
Κατέστρεψε συστηματικά τον περιβάλλοντα χώρο με απορρίματα και παντός είδους τοξικά απόβλητα,και τώρα..
Τώρα σου λέει θα πάμε και σε άλλούς πλανήτες ,να κάνουμε και αυτους σαν τα μούτρα μας και μετά ακατοίκοιτους και ούτω καθ εξής.
Κούνια που μας κούναγε λέω εγώ όπως μου έλεγες και συ όταν ήμουν μικρός. Μεγάλη ιδέα έχουμε για ελόγου μας. Φανταζόμαστε άλλους τόπους,άλλους παραδείσους,ενώ ήδη είμασταν στον παράδεισο και φροντίσαμε να τον κάνουμε κόλαση.
Γι αυτό σκέφθηκα να στα πώ εν ολίγοις και γραπτώς αγαπημένη μου θεία,έτσι για να μη χάσω τελείως την επαφή μαζί σου μιάς και σπάνια πια σε συναντώ και ακόμα πιό σπάνια ,όσο και να ρωτάω ,ακούω σπο άλλον νέα σου…
Σε φιλώ με αγάπη.
Ο ανηψιό σου…
Μώμος..